Dom Macierzysty

W 1837 roku Kajsiewicz i Semenenko osiedlili się w Rzymie, aby kontynuować studia teologiczne. Rok później przybyli do nich Józef Hube i Edward Duński.  W ten sposób powstał “domek“ rzymski, którego pierwszym przełożonym został wybrany Piotr Semenenko. Tym, co najbardziej uderzyło Hieronima Kajsiewicza i Piotra Semenenkę w pierwszym spotkaniu z Rzymem, były słowa umieszczone w ołtarzu głównym kościoła św. Ignacego Loyoli: Ego vobis Romae propitius ero (w Rzymie będę wam łaskawy). Ta łaskawość Boga towarzyszyła zmartwychwstańcom w Wiecznym Mieście od tamtej chwili aż do dnia dzisiejszego.

Po złożeniu pierwszych ślubów w marcu 1842 roku nasi pierwsi Ojcowie, chcąc prowadzić życie zakonne i rozpocząć pracę apostolską, szukali możliwości nabycia kościoła w Rzymie. Za staraniem księżnej Borghese otrzymali od rządu Francuskiego kościół św. Klaudiusza przy piazza San Silvestro. Gdy w 1885 roku stało się jasne, że mieszkanie przy kościele św. Klaudiusza trzeba opuścić, nadarzyła się korzystna okazja kupna domu przy via San Sebastianello, nazywanego Villino Margherita, który służył jako zajazd dla podróżnych. Teren był wystarczająco duży, by można było wybudować także kościół. Bracia Szkolni, którzy mieszkali w sąsiedztwie, gorąco wspierali wysiłki ojca Semenenki zmierzające do nabycia tej posiadłości. Własność została zakupiona i wiosną 1886 roku pierwsi zakonnicy zamieszkali w nowym domu. Można też było rozpocząć zarówno niezbędne remonty, jak i budowę kościoła.

Zmartwychwstańcy, osiedliwszy się w stolicy chrześcijaństwa, ustanowili tu swoją główną siedzibę. Tu formują młodzież zakonną, która potem z woli przełożonych idzie na placówki w Europie i za oceanem. Tu spoczywają doczesne szczątki Założycieli, tu wydarzyło się wszystko, co najważniejsze w historii Zgromadzenia, tu dojrzewała cała duchowość zmartwychwstańcza.

Dom Generalny, usytuowany w samym centrum Rzymu, jest także znakiem jedności naszego międzynarodowego zgromadzenia zakonnego z Kościołem Powszechnym.

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego

Historia i dzieła sztuki

Po przenosinach do nowego Domu Macierzystego w 1886 roku, O. Piotr Semenenko, współzałożyciel Zgromadzenia, we współpracy z architektem Pio Piacentini, przystąpił do budowy kościoła, który stanowi dzisiaj część Domu Macierzystego. Ks. Walerian Przewłocki był odpowiedzialny za prace budowlane. Kościół został konsekrowany 5 listopada 1889 roku. Aktualny wygląd wnętrza kościół zawdzięcza pracom renowacyjnym ukończonym w 1979 roku, w czasie generalatu ks. Tadeusza Kaszuby CR.
Można znaleźć w kościele kilka obrazów pędzla znanych polskich artystów: “Wniebowstąpienie” Henryka Siemiradzkiego, “Wątpiący Tomasz” i “Maria Magdalena” Franciszka Krudowskiego oraz “Pierwsze śluby zmartwychwstańców” i “Zatwierdzenie Zgromadzenia przez Piusa IX” Franciszka Unierzynskiego.
Trzeba zaznaczyć, że szczegóły obrazu „Pierwsze śluby” nie są historycznie właściwe w tym, co odnosi się do uczestników i do okoliczności pierwszej profesji. Jeśli chodzi o uczestników, to brakuje Edwarda Duńskiego, Hipolita Terleckiego i Walerego Wielogłowskiego (świadka ślubów), natomiast pojawiają się Bogdan Jański, Walerian Przewłocki i Cezary Plater, którzy nie brali udziału w tym wydarzeniu. Jeśli chodzi o okoliczności, to śluby zostały złożone po Mszy św., gdy o. Semenenko nie miał już na sobie szat liturgicznych.
Marmurowy tron-nisza, w którym znajduje się obecnie kopia figury Matki Bożej Mentorellskiej, jest darem księcia Władysława Czartoryskiego. Dwie marmurowe kropielnice są dziełem rzeźbiarza Wiktora Brodzkiego. Nad głównym wejściem do kościoła znajduje się płaskorzeźba poświęcona zmartwychwstaniu Chrystusa, dłuta rzeźbiarza Piotra Welońskiego. Ołtarz główny pochodzi ze starej rzymskiej bazyliki, natomiast trzy witraże w prezbiterium przedstawiają Zmartwychwstałego Chrystusa, Matkę Bożą i św. Józefa.
W kościele, po lewej stronie, znajduje się grobowiec, w którym spoczywają doczesne szczątki naszych Założycieli, przeniesione tutaj z rzymskiego cmentarza Campo Verano. Powyżej umieszczono tablicę honorową poświęconą pamięci pierwszych zmartwychwstańców.
Na podwórku Domu Generalnego znajdują się rzeźba Mikołaja Kopernika, dłuta Oskara Sosnowskiego, fragmenty wykpoalisk odkryte podczas kopania fundamentów pod kościół, aktualnie wmurowane w jedną ze ścian podwórka oraz płaskorzeźba Zmartwychwstałego Chrystusa, dłuta Michała Paszyna, dar Prowincji Chicagoskiej z 1954 roku.
Obecnie kościół jest używany do codziennych modlitw zakonników mieszkających w Domu Generalnym i wielu naszych gości. Codziennie jest też odprawiana Msza św. 4 stycznia 1987 roku, z okazji 150-lecia Zgromadzenia, Ojciec św. Jan Paweł II, odprawił Mszę św. w tym kościele.